Première: 18-05-1920, Parijs
Periode: Een Russische dansrevolutie
in Europa!
Door: Leonide Massine (dans, choreografie), Jean Cocteau (libretto), Erik Satie (muziek), Serge Diaghilev (productie), Pablo Picasso (toneelbeeld)
Het decor stelt huizen voor op een zondag in Parijs.
Een kermistheater.
Drie music-hall nummers vormen buiten een voorproefje van de vertoning binnen (dit is de 'parade').
Een Chinese goochelaar
Een Amerikaans meisje
Acrobaten
Drie managers zorgen voor de reclame. Zij zoeken aansluiting in hun verschrikkelijke taal met de menigte, zodat die door de vertoning buiten een idee krijgt van het spektakel binnen en ze proberen dit op grove wijze duidelijk te maken.Niemand laat zich overhalen.
Na het slotnummer, laatste poging van de managers, komen de Chinees, de acrobaten en het meisje het lege theater uit. Als zij de mislukking van de managers zien, proberen zij het nog eenmaal met hun fraaie kunsten. Maar het is te laat....
Parade is een kubistische parodie met constructieve hoge wolkenkrabberachtige kostuums, ontworpen door Picasso en muziek van Erik Satie waarin geluiden van een typemachine en scheepssirenes voorkwamen.
Massine maakte de, voor die tijd, zeer moderne choreografie , maar bleef ondergeschikt aan het libretto , de muziek en het decor .
Het libretto van Cocteau is een satire op de music hall-producties die toen populair waren, waarbij de handeling gaat over een groepje kermisartiesten die kunstjes van twijfelachtige kwaliteit vertonen.
Parade is geen show, maar laat meer het werk achter de schermen zien van de voorbereiding voor de show, waarin de artiesten proberen klanten te trekken voor hun voorstelling.
Het doel was het publiek, gewend geraakt aan het spectaculaire werk van de Ballet Russes van voor de Eerste Wereldoorlog, in een totaal nieuwe wereld onder te dompelen.
De kwaliteit van de choreografie zat vooral in de humor en de ideeën die Massine had geleend uit de music-hall en de film. Parade was ook de eerste Europese benadering van de Amerikaanse jazz. Jazz-bands zouden pas een jaar later naar Parijs komen. De gefragmenteerde opzet voorspelde een nieuwe tijd, die van de jaren 20.
In de bewegingen van de Chinese Goochelaar (door Massine zelf gedanst) schemerden al expressionistische tendensen: het samentrekken en loslaten van het lichaam. Tot slot zijn in Parade al voortekenen te zien van de popcreaties uit de jaren zestig. Zo beschouwd is Parade ongetwijfeld een van de betekenisvolste en blijvende voorstellingen van de twintigste eeuw.
Parade beleefde op 18 mei 1917 zijn première in Parijs en werd uitgejouwd met 'sales Boches' ('rotmoffen', de ergste belediging in oorlogstijd). Een nieuwe opvoering van het ballet in 1920 werd echter een daverend succes.
Video- en geluidsfragmenten en de nodige teksten en plaatjes over Parade vind je op deze Nederlandstalige site.