Première: 07-1919, Londen (Alhambra Theatre)
Periode: Een Russische dansrevolutie
in Europa!
Door: Margot Fonteyn (dans), Leonide Massine (dans, choreografie), Pablo Picasso (toneelbeeld)
Een driekanten steek of ´tricorne´ is een hoofddeksel zoals dat o.a. in Spanje tijdens de 18e eeuw gedragen wordt.
Het verhaal met die titel, ontleend aan dit hoofddeksel, gaat over een molenaar, gedanst door de choreograaf van het stuk Massine en zijn knappe vrouw. Op een vermakelijke wijze weten zij een aristokratische en domme distriktsbestuurder op zijn nummer te zetten als die als een oude snoeper de molenaarsvrouw wil versieren.
Tijdens de laatste jaren van de 18de eeuw verstikte Spanje onder de corruptie en bureaucratie.
'El sombrero de tres picos' door Pedro Antonio de Alarcón beschrijft op ironische wijze de hele toestand aan de hand van een vlot vertelde plot. Het werk is tweetalig uitgegeven en eindigt met de woorden : ‘in de tijd van de bolhoed vergat niemand de pret van de tijd met de driekantige steekhoed’.
Diaghilev raakte na lezing van dit boek in extase van de schoonheid van de Spaanse cultuur. Componist Manuel De Falla trad tot Diaghilev 's kring toe. Diaghilev , de impresario van Les ballets Russes , voelde zich aangetrokken tot De Falla's geslaagde synthese van klassieke en folkloristische bronnen. Choreograaf Massine maakte gebruik van authentieke Spaanse volksdansen in zijn ballet Le Tricorne (de driekanten steek) wat hij maakte voor les Ballets Russes , een productie met muziek van De Falla en decors en kostuums van de allerberoemdste Spaanse beeldende kunstenaar Pablo Picasso en later ook van de al haast bijna even befaamde Salvador Dali.
Deze voorstelling is en wordt nog regelmatig opgevoerd en zit o.a. in het repertoire van het Opera Ballet in Parijs sinds 1992