Première: 01-08-1930, New York
Periode: Moderne dans, het begin
Door: Martha Graham (choreografie, dans)
Dit is een korte solo voor een vrouw (bij de première in 1930 danste Graham de rol zelf) die bestaat uit een serie bewegingen die leed en pijn in allerlei gradaties en vormen verbeelden.
Het is dan ook een dans over verdriet.
Tijdens het hele ballet zit de danseres op een stoel.
Graham’s eerste beroemde solostuk was een rouwbeklag.
Het stuk is opgezet in een stijl die meer mime dan dans laat zien en verrassend veel verwantschap heeft met de vaak sombere stijl van Mary Wigman. De danseres is van top tot teen gehuld in een donker gewaad van rekbare stretchstof en geeft, terwijl zij op een verhoging zit, door haar lichaamsbewegingen uiting aan gevoelens van diepe smart; waarbij zij verschillende stadia van verdriet lijkt te doorlopen, van ontkenning en woede tot verslagenheid en berusting.
Kijkend naar deze voorstelling lijkt deze uiting van verdriet nog het meest op journaalbeelden uit oorlogs- of rampgebieden, waarin mensen die getroffen zijn door afschuwelijk leed hun rouwbeklag doen.
Lamentatie draagt in veel opzichten de kiem in zich van Graham's rijpe danswerk wat veel meer pure dans zal vertonen. De nadruk ligt vooral op individuele, geestelijke problematiek en de aan verscheurdheid grenzende gekweldheid van de danspersonages.
De muziek bij Lamentatie is van Zoltan Kodály.
Het gezelschap van Martha Graham bestaat nog steeds en heeft deze en andere van haar choreografie ën nog steeds op het programma staan. Ook andere befaamde gezelschappen vertonen het werk van deze baanbrekende danseres en choreograaf , die dans gebruikte als expressionistische gevoelsuitdrukking zonder enig spektakel en onnodige charme.