Groosland

Première: 1998, Amsterdam

Periode: Laatste ontwikkelingen

Groosland is een ballet dat voor altijd op je netvlies blijft hangen. Dat komt door de wel heel bijzondere manier waarop de dansers en danseressen zijn 'aangekleed', of eigenlijk niet zijn aangekleed.
Montserrat Casanova, de kostuumontwerpster, heeft het voor elkaar gekregen om van dunne, pezige dansers buitengewoon dikke en blote mannen en vrouwen te maken. Het is een wonder dat de dansers in deze vermomming nog zulke elegante bewegingen kunnen maken.
Het ballet begint al een beetje vreemd, want je ziet de dansers eerst van achteren. Als ze zich omdraaien blijkt dat ze er wanstaltig opgeblazen uitzien, en dat de balletpassen bestaan uit een hoop geschuifel en gedribbel. Dat ziet er heel komisch uit, maar de dikkerdjes kunnen ook heel ontroerend zijn, zoals in de pas de deux in het midden van het stuk waarin een ballerina langzaam maar zeker wordt uitgekleed door haar 'Michelinmannetje'.

Dit unieke ballet van de Francaise Maguy Marin, gedanst door Het Nationale Ballet was voor de dansers een ware uitputtingsslag.
De schuimrubberen pakken waren niet alleen lastig om in te bewegen, ze waren ook erg warm en de dansers verloren dan ook veel vocht en energie tijdens de voorstelling. Tussen de coulissen werd er dan ook veel gedronken om dit tekort aan te vullen en na de voorstelling was iedereen buiten adem.

'Gods eigen componist' Bach schreef niet alleen veel kerkmuziek maar ook muziek om gewoon van te genieten.
Met de Brandenburgse Concerten is dat bijzonder makkelijk: het is opgewekte kamermuziek, dus niet voor een heel orkest, maar voor een paar instrumenten, en heel prettig om naar te luisteren, ook als je geen klassieke muziekliefhebber bent. Bach schreef de zes concerten in het begin van de 18e eeuw voor de hertog van Brandenburg, die ze niet eens heeft laten spelen!
De dikkerdjes uit Groosland dansen op nummer twee en drie.