Première: 12-03-1832, Opera van Parijs
Periode: Romantiek
Door: August Bournonville (choreografie), Marie Taglioni (dans)
Op 22 november 1832 bracht Adolphe Nourrit, een gevierd tenor van de Parijse Opera, een scenario voor een ballet naar de directeur Véron.
Dit scenario, dat ging over een elf, die via de schoorsteen de menselijke wereld binnen- en buitenvliegt, zou de basis worden van het wereldberoemde ballet la Sylphide.
Véron bracht het scenario naar Filippo Taglioni, op dat ogenblik de huischoreograaf van de Opéra en diens dochter. Beiden waren wild enthousiast en de repetities startten onmiddellijk.
Dit is het verhaal:
James is een jonge Schotse boer.
De avond voor zijn huwelijk met Effie verschijnt er een mooie sylphide (een elfachtige luchtgeest) aan zijn raam. James wordt nu verscheurd door zijn liefde voor zowel Effie, als de sylphide.
De heks Madge voorspelt Effie en haar vrienden de toekomst, maar James stuurt de heks weg. De bruiloft word gevierd met Schotse volksdansen, maar net als ze de ringen willen uitwisselen, wordt James weggelokt door de sylphide. Effie is wanhopig. Madge geeft James een betoverde sjaal om de sylphide te vangen. James en de sylphide dansen in het bos, maar dan wikkelt James de sjaal om de luchtgeest heen, en trekt haar naar zich toe.
De heks heeft de sjaal echter vergiftigd, en de vleugels van de sylphide vallen daardoor af. Zonder haar vleugels zal ze sterven.....
Dit was de eerste keer dat de hoofdrol in een ballet weggelegd was voor een luchtgeest. De scènes met deze wezens waren uniek in hun soort en voor die tijd erg opzienbarend.
Ook werd een nieuwe trend ingezet: het handelingsballet waarin door houdingen en gebaren het verhaal werd duidelijk gemaakt, werd afgewisseld met stukken pure dans om de dans.
Het ballet speelt zich af in Schotland,een land dat toendertijd beschouwd werd als exotisch.
Het stuk was speciaal geschreven voor Marie Taglioni door haar vader. Deze danseres mocht de hoofdrol dansen.
De versie die vandaag de dag wordt opgevoerd is echter niet die vanTaglioni maar de meer recente versie van Bournonville uit 1836.
Taglioni , de eerste luchtgeest, was werkelijk een fenomeen.
Ze inspireerde dichters, schilders en modeontwerpers.
'Taglioniser' werd in Frankrijk zelfs een werkwoord voor het imiteren van de danseres, bijvoorbeeld bij het schikken van het haar of het overnemen van haar kledingstijl, net zoals wij tegenwoordig vaak doen bij onze popidolen.