Blessures kunnen een groot risico vormen voor een danser. Loop je een blessure op waardoor je een tijd niet kunt dansen, dan is de kans groot dat je je vorm kwijt raakt en bij terugkeer in de dansstudio mer kans hebt om weer getroffen te worden door blessures…. Bovendien kunnen blessures, ondanks snelle en goede behandeling, jaren last blijven veroorzaken.
Veel dansers moeten langere tijd medicijnen slikken tegen spierontstekingen,of moeten zelfs geopereerd worden als medicijnen niet meer voldoen.
Je carrière als danser is net zo kwetsbaar als je lichaam. Elk groot balletgezelschap heeft dan ook een fysiotherapeut in dienst.
Om blessures te voorkomen, is een perfecte techniek waarbij elke stap of sprong correct wordt uitgevoerd, van groot belang. Zit dat wel goed dan kan een danser tot veertigjarige leeftijd blijven functioneren op topniveau. Anders is vroeger of later de kans op blessures groot.
Een ander belangrijk gezondheidsprobleem bij dansers kan al op jonge leeftijd ontstaan ‘tussen de oren’. Met name in de Verenigde Staten worden danseressen geselecteerd op lichaamsbouw; het ‘Balanchine lichaam’ geldt daar als de norm. En je raadt het al: dat perfecte lijf is bijzonder slank. Onder de druk van het bereiken van dit schoonheidsideaal liggen ziektes als anorexia en boulimia meer dan gemiddeld bij dansers op de loer. Een bepaald maximum gewicht is sowieso belangrijk voor met name danseressen maar die ‘Balanchine norm’ is wel erg extreem.
Ook deze ziektes kunnen carrières in de kiem smoren: sommigen moeten definitief afscheid nemen van de wereld van het ballet omdat ze anders niet genezen. Lees hieronder het verhaal van Ester maar eens!
De meeste dansers vallen ooit door een blessure in een diep gat. Ester werd overvallen door een mentale blessure. Ester: ,,Toen ik dertien of veertien was kreeg ik eetproblemen. Ik mocht niet meer dansen. Het was een onbewuste keuze. Ik wilde zo graag alles onder controle hebben. De een wordt baldadig, de ander gaat bij de pakken neer zitten en ik 'koos' voor anorexia . Ik weet ook nog precies wat er speelde: in een les werden een paar meisjes aangewezen die moesten 'oppassen'. Ook ik moest naar de diëtist. Ik woog 48 kilo. Ik moest twee kilo afvallen. Het werden er meer. De directrice heeft me wel geholpen om er overheen te komen. Ze zei: 'Het kan me niet schelen hoe het tussen je oren zit, maar ik wil niet dat je lichamelijk iets overkomt.' Ik mocht niet meer op de balletafdeling komen. Want dansen vreet je spieren op. Ik heb toen een half jaar niet meer gedanst.''
Bron: NRC, 02/11/2000
Neem deze waarschuwingen ter harte, maar laat je van de andere kant ook niet gek maken door de discipline, door de kans op blessures en blijf er vooral de lol van inzien!
Een danseres:”Op de academie hebben ze de neiging overal op te hameren. Op je aanwezigheid, op je gewicht, eigenlijk op alles. Dat vind ik dramatisch, dat schrikt af. Als je het leuk vindt, is niets te zwaar.''