Als je toegelaten bent tot het conservatorium, of zelfs al wanneer je bij een gezelschap danst, je toekomst als balletdanser is een zeer onzekere: er kan nogal wat mis gaan onderweg…..
Een danser lijdt pijn. Hij of zij tast steeds de grenzen van het lichaam af. Lees op deze pagina maar eens wat aankomend talent al op jonge leeftijd voor de kiezen krijgt!
Afgezien van allerlei vooroordelen (‘Dansen is alleen maar iets voor homo’s’, ‘De hele tijd pirouettes draaien is stom’), krijgen zij al snel te maken met de grenzen van hun fysieke mogelijkheden en de onzekerheid over hoe hun lijf zich zal ontwikkelen.
We zitten op deze speciale school, omdat we balletdanser willen worden", vertelt Frederique (10). Zij, Bas (10) en Nienke (10) zitten in groep 7 van de School voor Jong Talent van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. "We hebben per dag ongeveer 3,5 uur school. Dat is minder dan normaal, maar we werken daardoor wel harder en hebben meer huiswerk. Daarbij hebben we 1,5 uur ballet. We zijn om half 5 uit. De meeste kinderen moeten dan nog lang met de trein reizen, omdat ze ver weg wonen."
Door dit drukke schema blijft er weinig tijd over voor andere dingen. "Het is wel eens vervelend dat je je hobby's niet kan doen of weinig naar buiten kan", vindt Nienke. Ik mis het spelen met mijn vriendjes", legt Bas uit. "Soms vind ik dat oneerlijk, maar ballet is toch wel heel leuk. Ik wil er nog niet vanaf."
"Het voordeel van deze opleiding is dat je altijd bezig bent met sporten en goed lenig blijft", legt Jelle uit. "Maar soms denk ik wel: 'Waarom lijd ik pijn?'" Dat komt Claire (11) uit Den Haag bekend voor: "Tijdens mijn auditie trokken ze aan mijn benen, net zolang tot ik 'au' riep. Ik schrok daar wel van en hoopte dat het er niet altijd zo hard aan toe zou gaan tijdens de lessen." "Maar dat is dus wel zo", lacht haar vriendin Rachel (10). "Ze willen weten hoever je kan. Lukt het niet, dan moet je er hard op trainen. Als het daarna nog niet wil, tja, dan moet je van school af."
Er zijn nog meer redenen waarom je van school gestuurd kan worden. "Als je niet genoeg vooruit gaat of een verkeerd fysiek hebt. Dat betekent dat je lichaam niet geschikt is, bijvoorbeeld als je te klein bent, scheve voeten hebt, te dik wordt of brede heupen krijgt", legt Rachel uit. "Bij mij is het fysiek nog goed, maar je weet nooit hoe je uitgroeit."
Jelle weet nog niet zeker of hij later balletdanser wordt. "Maar ik wil in ieder geval iets op het podium doen, zoals ballet, circus of theater. Het lijkt me leuk dat je veel bekeken wordt. Dat mensen zich afvragen hoe je iets doet. Maar je moet niet zenuwachtig zijn, want dan gaat het mis."
Voor anderen is het soms moeilijk te begrijpen dat je fanatiek met je hobby bezig bent. "Ik heb weinig vrije tijd meer voor mijn vriendinnen", vertelt Rachel. "Nu negeren ze me als ik voorbij kom. Natuurlijk heb ik hier op school wel nieuwe vriendinnen gekregen, maar het is toch niet leuk." Claire kent het probleem: "Mijn oude klasgenoten vinden me tuttig. Pirouettes draaien is maar raar, ze houden meer van de disco. Maar ik ga ook naar de disco en ben ook met vriendjes bezig." Jelle wordt er zelfs af en toe mee gepest. "De kinderen uit mijn klas lachen me soms uit", vertelt hij. "Dat is niet zo leuk, maar het went. Laatst zei een mevrouw: 'Ballet is niet voor jongens. Jongens horen op voetbal. Ballet is voor homo's.' Dat vind ik zo idioot. Je hoeft toch niet nu al persé homo te zijn als je gaat balletten?"
Cleme (17) zit al zes jaar op de vooropleiding in Enschede en hij heeft wel vaker met dit bijltje gehakt. "In het begin zeiden mijn vrienden: 'Je zit op ballet dus ben je een mietje.' Maar toen ze me hadden zien dansen, praatten ze wel anders. Je moet gewoon sterk in je schoenen staan en doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het ook!"
Bron: Radio Nederland Wereldomroep, 2002