Laatste ontwikkelingen

2000 - 2004

Tegenwoordig neemt ballet vrijwel over de hele wereld een belangrijke plaats in het culturele leven in. Frankrijk, Rusland, Nederland of Japan: overal worden de klassieke balletten gedanst zoals Giselle , of Het Zwanenmeer .
Ballet blijft zich tegelijkertijd vernieuwen met werk van nieuwe choreografen, waarvan William Forsythe de laatste tien jaar een van de belangrijkste is.
Nederland neemt hierbij een bijzondere plaats in. Een aantal choreografen, uit Nederland afkomstig of hier werkend, wordt gerekend tot de absolute top van de balletwereld: choreografieën van oude rotten Hans van Manen , Rudi van Dantzig, Jiri Kylián en Toer van Schayk verschijnen overal ter wereld op het repertoire van de grote balletgezelschappen.

Wat nu?
Computers en dans, gaat dat samen?

De oude rot Merce Cunningham (1919) geeft het voorbeeld! De nieuwe technologie van de computer geeft hem de mogelijkheid om zijn danskunst verder te ontwikkelen. Met het computerprogramma Lifeforms maakte hij een schitterend bewegend decor voor zijn productie Biped (1999). Voor deze voorstelling kreeg hij assistentie van computerkunstenaars Paul Kaiser en Shelley Eshkar terwijl componist Gavin Bryars speciaal de muziek voor Biped schreef. In deze voorstelling projecteert Cunningham digitale bewegingen van drie dansers op grote schermen. “Live” dansers dansen met de projecties van hun enorme virtuele en gewichtsloze collega’s op een transparant doek een esthetische dans.
In 1998 doet Krisztina de Châtel (1943) iets dergelijks met haar voorstelling Lara waarin dansers de confrontatie aangaan met computerspelletjesheldin Lara Croft.
Tijdens de voorstelling reageren de dansers op een in het decor opgenomen metershoge projectie van Tomb Raider. Dit computerspel waarin Lara Croft de hoofdrol speelt, wordt aan de zijkant van het podium gespeeld door een whizzkid. De snelheid waarmee hij de diverse levels van het spel doorspeelt bepaalt het verloop van de voorstelling en de opeenvolging van de Lara-achtige bewegingen van de dansers ‘in real life’. Deze dansers worden met digitale videocamera’s opgenomen en op het projectiescherm getoond. Echte en virtuele wereld worden zo in deze dans door elkaar gegooid.

Het nieuwe millenium heeft niet alleen computerprogrammeurs hoofdbrekens gekost.
Ook in de kunsten en in de dans vragen de makers zich af of er nog toekomst is voor hun specifieke kunst.
Er wordt wel eens gezegd dat er in de danswereld keihard wordt gewerkt, harder dan waar dan ook. Dat dansers nooit zeuren, altijd op tijd zijn en zich verschrikkelijk flexibel opstellen.
Dat moeten ze ook zijn, dat vereist het vak nou eenmaal: tucht, discipline en creativiteit. Het zal je dan ook niet verbazen dat de dans nog lang niet toe is aan 'the last tango'. Er zullen altijd choreografen zijn die iets bedenken, een beweging losmaken waarop weer een tegenbeweging zal volgen. Voortdurend zullen er bewegingen plaatsvinden, van klassieke dans en moderne dans en van verschillende dansstijlen onderling. Dat ook actuele gebeurtenissen in het wereldgebeuren kunnen leiden tot een dansproductie waarin verschillende werelden en culturen samenkomen zie je bij Fagaala (genocide) uit 2004.

Gerelateerde voorstellingen:

Gerelateerde personen:

Gerelateerde multimedia: